در بین همه موجودات تنها این انسان است که قانون الهی،قلم ترسیم چهره خویشتن را به دست خود او،داده تا به دلخواه چهره خویش را ترسیم نماید.اما در این میان مکاتب...مکاتبی که خود انسان ها آنها را به وجود می آورند.در حقیقت مکاتب بدون شعائر در جوامع حضور ندارند و شعائر نیز بدون مکاتب نمی توانند موجودیت مستقلی داشته باشند.شعائر به منزله شاخ و برگی هستند که ریشه در مکاتب دارند و به میزان بهره مندی مکاتب از حقیقت،آنها نیز از حقیقت برخوردارند وپیروانشان در وهله اول توفیق در اعتقاد و در وهله دوم تکلیف در اجرا را می یابند. مکاتب،اعتقاد،اجرا.....همه و همه در زیر پای جسمانیت و روحانیت بشر..
و اینها همه در این دنیای به ظاهر تقدس ماب به نمایش گذاشته می شود.
در دنیایی که مادیگری یا هوچیگری خود را برنفوس بشر مسلط گردانیده...در دنیای اومانیستی که بنده به جای معبود نشسته،یا الیها الانسان ما غرک بربک الکریم؟ در دنیایی که افکار همه ما از ریز و درشت به زنجیر کشیده شده و همه ما دچار بردگی فکری گشته ایم و انگار ما ربوده شده ایم...در دنیایی که به جای صلابت اندیشه،جمود بر لفظ و فکررا آموزش می دهند و ما را در تمام گذرگاهها به تقیه معرفتی نصیحت میکنند...در دنیایی که احزاب و جناح ها،برای مجاهدت در عرصه شعور برخاسته اند و هرکدام خود را روشنفکر دانسته اند...واقعا چه می خواهیم؟بل یرید الانسان لیفجر امامه.
می خواهم از حصار زمان و مکان خارج شوم و یک لحظه هم که شده به قرب بیندیشم، به قرب الهی...به لحظه عبودیت...طاعت...و نهایتا تسلیم و فنا در راهش.....
از بند قیود تا بزم شهود....
یا ایها الانسان انک کادح الی ربک کدحا فملاقیه...