تلاش و حرکت آدمی که فلسفه بودن اوست؛ نقطه آغاز و سکوی پرشی دارد و...آن ایمان است.

ایمان از ریشه"امن" گرفته شده است و به معنی گرویدن و عقیده داشتن به دین و مذهبی است.اما اینکه کدام ایمان و در سایه چه دین و مذهبی جرقه شادی زده می شود؛خود سوال قابل در خوری است که باید به آن موضوعیت داده شود.

شادی؛یکی از سلسه انفعالهای روانی و درونی است که به ایمان یک انسان گره ناگسستنی خورده است.ایمان در واقع جزو سرشت انسانی است"فَاقِم وَجهَکَ لِلدین ِحَنیفاً فَطرَة ال..الٌتی فَطَرَ النٌاسَ عَلَیها".به قول تولستوی: ایمان آن چیزی است که مردم با آن زندگی می کنند.

ایمان به یک قدرت مطلق؛چراغی از امید و اطمینان در دل را به همراه دارد"اِنٌ ال..غَفور الَرَحیمِ".

اما شادی و سرور یک انسان امری نسبی و مبتنی بر اهداف او در زندگی است.در حقیقت تفکیک دو انسان در این بحث از همان جا ناشی می شود؛که یک انسان هدفش در زندگی جمع آوری مال و دستیابی به قدرت و نفوذ و مقامات دنیوی باشد و دومی هم تمسک و پایبندی به عمل صالح و پرهیزکاری و دستیابی به خوشبختی اخروی.حتی قرآن کریم دو نوع شادی را در احوال انسان ها متذکر شده است:

وَفَرحوا بالحَیوةِ الَدٌنیا وَ مَالحیوة الَدٌنیا فِی الاخِرَةِ الٌا مَتاع(رعد 26).

یَا اَیٌهَا الَنٌاس قَدجاءَتکم مَوعظِة مِن رَبٌکم وَ شِفاء لِما فِی الصٌدور وَ هدیً وَ رَحمَة لِلمومِنینَ قل بِفَضل ال..

وَ بِرَحمتِه فَبِذلِکَ فَلیَفرَحوا هوَ خیر مِمٌا یَجمَعونَ(یونس 57.58).

اضطراب و نوسان؛ احساس اندوه و ناامیدی؛همه و همه از جایی آغاز می شود که متاع دنیا باآن فراخی و گستردگی خودش شادی یک انسان را تامین می کند.تا جایی که؛انسان؛ که غافل از این همه نعمت و وسعت روزی است احساس شادی وافری می کند و آنوقت است که از یاد و شکر خدا باز می ماند:وَ لَئن اَذَقنَا الاِنسانَ مِنٌا رَحمَةً ثمٌ نَزَعناها مِنه اِنٌه لَیَئوس کَفور وَ لَئن اَذَقنَاه نَعماءَ بَعدَضَرٌاءَ مَسٌته لَیَقولنٌ ذَهَبَ السٌیٌِات عَنٌی اِنٌه لَفَرِح فًَخور(هود 9.10).

اما با توجه به این مصادیق؛یکی از عواملی که در ایمان باعث مسدود شدن راه شادی می شود

"گناه"است.درست است که عواطف انفعالی صحیح مانند انگیزه ها و تمایلات وظیفه هدایت رفتار انسان را نیز انجام می دهند؛اما ارضای تمایلات و هرچیزی که به نام گناه تمام می شود؛به هر صورت شادی آور نیست.گاهی پرهیز از لذت چند ثانیه ای لذت بخشتر است.

    «جانشان چون آن خوشیها دیده بود                              این خوشیها پیششان بازی نمود».

  نتیجه:در واقع ایمان مذهبی در انسان باعث می شود،یک ایده واقعی در او بوجود بیاید و ایمان

  راستین باعث تقدس یافتن آن ایده می شود و ایده وقتی تقدس یافت،انسان در قبال امور طبیعی

  زندگی ره به خطا نخواهد برد و در کام فلاکت فروکش نخواهد شد و این کم چیزی نیست،بلکه

  تمام زندگی همین است؛راز ماندگاری شادی از همین جا سرچشمه می گیرد:

                                               ایمان ایمان ایمان...

                     به امید روزی که این آیه زیبایت تجلی گاه دیده گان شرم سار ما شود:              

                                   «فَوَقهم ال..شَرٌ ذَلِکَ الَیَومِ وَلٌقهم نَضرَةً وَ سروراً»