به مادر شهیدی که در ویلچر نشسته بود فکر میکنم..وقتی برای اعمال مفرده محرم شد.جلوی کعبه که رسید.گفت:سلام ای خدا.

سلام ای خدا...

دیر وقتیست که دلتنگ ایمان بچگی هایم شده ام.تفاوتی که آن زمان و این زمان دارم.اینست که آنزمان با فهم نه چندان زیادم خلوص و سادگی را برای خودم داشتم.اما این زمان با فهم چند برابر از ایمان و اعتقاد به خدایم هر روز دورتر و دورتر می شوم...دیده نمیشوم...جز سایه...

 و این یعنی دو مفهوم از ندانستن.ندانستن آن زمان و این زمان...

 الهی لَا تَکلنی اِلی نَفسی طرفَةً عَینَاً اَبَداً

 *قالب جدید زحمات دوست عزیز جناب"چیبین"هست.با اینکه خیلی اذیتشون کردم*