عصر ظهور

asre-zohour — Fri, 25 Sep 2009 14:20:00 GMT

رانندگی با طعم اخلاق

asre-zohour — Sat, 05 Sep 2009 14:44:18 GMT

ابتدا:

ظهور عرصه ی جدید دنیای مدرن همواره با خود مزایا و معایبی داشته که پیوسته با آن روبرو هستیم و شاید در زندگی اجتماعی آن را به وضوح لمس میکنیم.با ورود به جامعه ی صنعتی و استارت دگرگونی و تغییر در نظام اقتصادی و تکنولوژی،تولید ماشینی شروع به حکمفرمانی بر انسانیت آدمی شد و تا جایی پیش رفت که اخلاق آدمی را از او ربود.

حضور زنان در عرصه ی رانندگی:

اینکه زن امروزی با زن در عرصه گذشته چه تفاوتها و شباهتهایی دارد،بحث مفصل خود را می طلبد.شاید به زعم فکری زن امروزی حضور او در صحنه ی اجتماع و فعالیت در کنار مردان نوعی روشنایی و جرگه ی عظیمی از افتخارات برای او باشد،زنی که از موقعی که متولد شد جدا از اینکه به لحاظ آداب و رسوم و عرف دینی به مراتب راحتر و بی قید و بندتر از زن در عرصه ی قدیم شد.(1)

زنی که تنها چند سالی حس دخترانه را با خود بهمراه داشته و حس مادری به ندرت در او دیده میشود یا به گفته اش تبدیل شدن این حس به عادت معمول،جدا از تجربیات دیگر.خروجی این زن ازآن زمان گذشته تا به امروز از چهره ی جامعه عیان است و حاجت به بیان آن نیست البته انکار پیشرفت و فرو بستن چشم بر واقعیت های بی نظیر او در تمام عرصه ها را نمی شویم که این هم جای خود را دارد.به تبع مزاق این زن از لحاظ انتظارات و نیازها با مزاق زن در گذشته آسمان و زمین تفاوتهاییست، بازخوردی کاملا متفاوت از جنس مدرن و امروزی شدن.

این روزها همه شاهد خیابانهایی هستیم که در آن آموزش ماشین رانندگی توسط یک بانو و آموزش آن برای یک زن هست. بلی.رانندگی با جنس مونث این روزها همه چشمها را به خود خیره کرده است.(2)

باز هم عرض میکنم جدا از اینکه گواهی نامه گرفتن برای یک زن آنهم در این زمان نوعی مد تلقی می شود.

نوع ماشین هم بحث از هویت شناسی و ساختار گرایی یک زن است!!!اینکه زنی مقید به عفت اسلامی است یا نه و یا اینکه مثلا یک زن چادری با یک ماشین مدل بالا رانندگی کند به چه خانواده ای تعلق دارد و یا برعکس چگونه.(کاملا دغدغه های فکری زنان امروزی این مسائل است باور کنید،مسائلی که کاملا درد آور و چند وجبی به دنیا نگاه کردن است.به قول هگل که باید به روح زمانه آن نسل پی ببری... .

بدون اخلاق رنج می بریم:

همه ی بحث را به اینجا کشیدم تا یک چیزی را عارض شوم و آن اینکه ما بدون اخلاق رنج می بریم.چرا که این حکم اول تمام قضایای زندگی ماست و فی المثال کوچکی از آن را رانندگی شامل می شود.فارغ از نگاه های شعاری جنسیتی به این مسئله(که این هم درد آور است) اخلاق چه برای زن و چه برای مرد این جامعه حکم پادزهر را دارد.

باور کنید که فرهنگ سازی آنهم در ابعاد دین ما ضرورت اولیه ی جامعه ی ماست،ادب ونزاکت یک شخص هنگام رانندگی به مراتب بالاتر و موجه ترو اصلیتر از اینست که بدانیم راننده یک زن است یا مرد.به قولی اول اخلاق ما بعد تکنولوژی و تمدن مدرن آنها.

پی نوشت:

(1) زنان در قدیم خیلی مقید به رفتن در مساجد بودند تا به امروز.زنی که متاع صداقت از او دزدیده شده و در بازار مکاره ی دنیا متهم به گناه و دروغ گویی ها از جنس مردانه شده است.

(۲) هرچند روزهای سختی برای مردان هست چرا که مطمئنا به مزاق خیلی از آنان اینچنین فعالیتهایی که شایسته ی یک زن نیست،خوش نمی آید.و شاید کمی متحجرانه و به دور از واقعیت به این مسئله نگاه کنند به هرحال در مخیله آنان این چنین تحولاتی نمی گنجد.

(3) با توجه به اینکه ماه رمضان،ماه تمرین صبرو بردباری است.اما در این ماه اخلاق ها آشفته تر می شود.!!!

"لینک همین مطلب در رجا نیوز http://asre-zohour.blogfa.com/post-39.aspx "

درنگی در اشرافیت(دینی.سیاسی.اقتصادی)

asre-zohour — Sun, 09 Aug 2009 09:41:18 GMT

در 3 شماره اخیر در ستون درنگ و بازتاب مسائل و گفتمانی در خصوص اشرافیت گفته شد.که بزرگانی چون آقایان رشیدی و اسدی و زین العابدینی به نکات مهم و کلیدی اشاره کردند.بنده ی حقیر هم با توجه به این مطالب آنچه که به ذهنم میرسد را خاطر نشان میکنم.

با توجه به این سه مطلب اشرافیت در تمام اقسام مختلف دینی و اقتصادی و سیاسی در جوامع حضور دارد.اما آنچه که لازم به ذکر است تبیین مقایسه ی این موارد در جامعه اسلامیست چراکه نظرات و راهکارهای ما میبایست در چارچوب قواعد اسلامی باشد و نه غربی.

به باور من این سه قسم از یک ریشه و اصل است اما با ظاهری متفاوت.با رنگ آمیزی های جدا. هر کدام در زمان و مکان مختلف.به نظر جامعه شناس مسلمان ابن خلدون"تجمل خواهی و اشرافیت زدگی از آنجایی آغاز می شود که حکومتی خود را در روند توسعه ی مدنیت و میل به گسترش رفاه و صنعت و تجارت بداند"

به عبارت دیگر اشرافیت از زمانهای قبل از ورود اسلام به عربستان در سرزمین های مختلف موجود بوده و بعد از صدر اسلام هم در تاریخ از آن به عنوان ستمگری و استبداد یاد شده.(اشاره به همان حدیث و پیش بینی پیامبر به ابوذر غفاری در نکوهش فرزندان ابوالعاص در حاکمیت و دستگاه خلافتی).

توجه به این نکات این سوال را ضروری میسازد که اشرافیت دینی و اقتصادی و سیاسی چه وقت و کدام موقع مورد ذم و ستایش اهل بیت و بزرگواران دینی ما بوده است؟

مگر نه اینست که پیامبر نصیحتشان همیشه برای بزرگان حکومتی و دولتی این بوده که همنشین مردم و طبقات و اقشار پایین جامعه باشند تا هم فهم درد و رنج مردم به استضعاف کشیده و مستضعف باشند؟

مگرنه اینست که مولا علی (ع) در دوران ولایت و زمامداری خود بر مردم 4،5 سالی بر شکم مبارک خود سنگ میبستند تا آه مردمان فقیر و گرسنه را بچشند؟

مگرنه اینست که اشرافیت اقتصادی همان فرهنگ سازی ها و بدعت های غلط جامعه ی کنونی ماست.که امروزه بیشتر از هرچیزی به این معضل گرفتار شده ایم؟

مگر نه ایسنت که با جایگزینی و کارکرد اشرافیت در جامعه عدالت و برابری دیگر مفهومی ندارد و فزونی و زیاده خواهی نوعی رقابت به ظاهر سالم برای تولید و بازدهی بیشتر تلقی می شود و آن را تبدیل به آرمانخواهی و آرزویی دست یافتنی میکند که هر روز هم مردم بایستی تحمل سختی ها و رنج ها را در معشیت خود ببینند و بچشند؟

مگر نه اینست که اسراف و تبذیر از همین اشرافیت سرچشمه میگیرد چراکه ما همان انسانهایی هستیم که اِنٌ النسَانَ لَیَطغی.اَن رَءاه استَغنی...؟

مگر نه اینست که اشرافیت همان انحصار طلبی عده ای از مردم در جامعه است که قدرتشان را تمام عرصه ها تحکیم مینماید ؟(که در بحث اقتصاد همان زیر بنای اقتصادی مارکسیستی است).

این استبداد نیست؟چرخه ی ثروت در دست عده ای از اقلیت ها؟با زتولید و شکوفایی صنعت آنهم فقط به خاطر سودهی نه چندان زیاد تعریف شده آنهم به روش مارکسیستی؟

مگر نه اینست که جامعه ما هنوز که هنوز است دچار اختلاف طبقاتی چشمگیریست چرا که هنوز عده ای به این باور نرسیده اند که خمس و زکات زیر بنای اصلی جامعه ی آرمانیست؟

آنچه که باید گفته شود اینست که خوی و منش انسانهایی که به تعبیر قرآن یا الیها الذین امنوا و عملوا الصالحات هستند با اشرافیت سازگار نیست.و در میدان آنچه که به جنگ با یکدیگر میپردازند همان اخلاق محمدی و اشرافیت است.(دین خدا و اشرافیت)

به هرحال فرقی نمیکند چه اشرافیت قبل و بعد اسلام باشد و چه اشرافیت پادشاهی قبل انقلاب و بعد انقلاب اسلامی.همه از یک جنس اند با یک هدف.باطن آنها یک چیز را بیان میکند ولی نمایش گستردشان با صورتهای مختلف چشم و گوش مردم را به خود جادو کرده است.

نکته اول:در خصوص تفسیر آیه 95سوره نساء آنچه که مدنظر است"خداوند درجه و منزلت مجاهدین را به کسانی می دهد که با مال و جان خود به جنگ در راه خدا قدم بگذارند"(تفسیر المیزان.جلد9)

با این حساب:

آیا این آیه اشاره ای به کمیت مال داشته است؟

اصلا کجای این آیه میتواند حجتی بر اشرافیت دینی مان باشد؟

شاید تفسیر به رای این گونه از آیات کمکی برای به اثبات رسانیدن حرف خودمان باشد.

نکته دوم:در شماره 290 آذرپیام در مقاله دوست عزیز جناب آقای اسدی ایشان نامه ی امام علی (ع)

به مالک اشتر را نوعی اشرافیت دینی در متون اسلامی و دینی تفسیر کرده اند.و اصالت خانوادگی را همان اشرافیت دانسته اند.

مگر نه ایسنت که اشرافیت دینی همان کسانی هستند که دین و احکام خدا را ملعبه ی دستهایشان کرده اند و با استفاده از ادا و نمایش مذهب دروغین حرف خود را به کرسی مینشانند و همگان را از حضورشان فیض میدهند.و کسی جرات به نقد اینگونه از انسانها ندارد.

آیا اینان همان منظور سخن، مولاست که بایستی کارگزار دولتی از خانواده صالح و شایسته و با تجربه و با حیا باشد؟

نکته سوم:در همان شماره آقای اسدی در این باب اشاره بر این داشتند که جناب رشیدی" انگار باور کرده اند و جدی گرفته اند که این جریان که با هدف مبارزه با اشرافیت سیاسی و نجات دادن انقلاب از چنگال این دژخیمان ..."با لحاظ به اینکه در پایان مطالب خودشان با جملاتی از این دست که خودشان و مسئولان باید نوشت و آگاهی سازی را به تمام کسانی که ادعای دینداری دارند یاد آوری کرد.

حال باید چه کرد؟

رسالت شما و مسئولین فهیم این جامعه چیست؟

باید هم صدایی کنید و میدان را خالی نگذارید تا به همگان این آگاهی را گوشزد کنید یا نه باید ساکت باشید و تا میتوانید تشریفاتی و فرمالیته با این گونه مسائل برخورد کنید؟

کدامیک؟

*http://www.azarpayam.blogfa.com/

تحجر جدید

asre-zohour — Thu, 23 Jul 2009 13:40:18 GMT

نطفه ی تحجر از زمانی منعقد می شود که انسان راه تعقل و اندیشیدن را در یک وادی ترسیم بنماید.و به اصطلاح ساده قدمی از قدم برندارد.تعصب و حمیت پرچم دار این وادیست.

تحجر قدیم همان اصالت مند بودن و پیشبرد اهداف در چارچوب سنت و عقاید سفیه و نادرست بود.و تحجر جدید همان ارائه ی سلسله راهکارها و تفکر در ایستگاههای علمی بودن_آکادمیک و لحن ایدئولوژی داشتن.

آنچه که قابل سوال است:

1.آیا تحجر نسبت به مقتضایای زمان و مکان قابل تغییر است؟

2.کدامیک قابل تایید است.تحجر قدیم یا تحجر جدید؟

۳ .آیا تحجر جدید با چنین مشخصاتی برچسب علمی بودن راداراست؟

و میتوان امیدوار شد که راهگشای تحجر قدیم است؟

یادداشت هایی برای ایمانم(2)

asre-zohour — Mon, 20 Jul 2009 09:42:18 GMT

به مادر شهیدی که در ویلچر نشسته بود فکر میکنم..وقتی برای اعمال مفرده محرم شد.جلوی کعبه که رسید.گفت:سلام ای خدا.

سلام ای خدا...

دیر وقتیست که دلتنگ ایمان بچگی هایم شده ام.تفاوتی که آن زمان و این زمان دارم.اینست که آنزمان با فهم نه چندان زیادم خلوص و سادگی را برای خودم داشتم.اما این زمان با فهم چند برابر از ایمان و اعتقاد به خدایم هر روز دورتر و دورتر می شوم...دیده نمیشوم...جز سایه...

و این یعنی دو مفهوم از ندانستن.ندانستن آن زمان و این زمان...

الهی لَا تَکلنی اِلی نَفسی طرفَةً عَینَاً اَبَداً

*قالب جدید زحمات دوست عزیز جناب"چیبین"هست.با اینکه خیلی اذیتشون کردم*

asre-zohour — Tue, 16 Jun 2009 16:26:18 GMT

وَاِنٌ الی رَبٌکَ المنتَهی...

(نجم/42)

یادداشت هایی برای ایمانم(1)

asre-zohour — Mon, 20 Apr 2009 18:49:18 GMT

آیا اسلام آورده ایم؟
دیرزمانی است که ما نیز همانند مسیحیان_ که خدا را در کلیساها جا گذاشته اند _ خدای مان را در سجاده های نماز و روزه ها و احیاناً گاهگاهی در زیارت هایی که می رویم، جا گذاشته ایم. خدای ما هنگامی برزبان و دل ها جاری ست که در مشکلات غرقیم و در آن لحظات، یگانه دستاویز ما خداست.
خدا خداهای ما فقط در توسل، کمیل و ندبه پیداست؛ خدای ما تنها در به رخ کشیدن عقاید مذهبی مان به همدیگر مشهود است؛ ایده ی خداپرستی ما فقط در چادرهای سیاه زنانه و ریش های مردانه معلوم است؛ شده ایم از جنس همان مردمانی که خدا اینگونه وصف شان می کند: «وَاِذا اَنعَمنا عَلَی الاِنسانِ اَعرَضَ وَ نَئا بجانِبه وَ اِذا مَسٌه الشٌرٌ کانَ یَئوسا»/ و چون به انسان نعمت ارزانی داریم روی می گرداند و دوری می گزیند و چون به وی بدی رسد نومید می گردد/ اسرا 83.
... هنگامی که به انسان زیانی می رسد ما را می خواند؛ سپس هنگامی که از جانب خود به او نعمتی دهیم می گوید: این نعمت را به سبب کاردانی خودم به من داده اند ولی این وسیله آزمایش است اما بیشترشان نمی دانند/زمر 49.
.
.
.
این آیات، اشاره به کافرانِ منکر خدا ندارد، بلکه دقیقاً اهل ایمان را خطاب قرار می دهد.
با خود چه می کنیم؟با این همه عادات و دلبستگی به ظواهر، دنبال چه هستیم؟خدا؟!
مگر خدا هم تجارت و سود و منفعت اقتصادی است که می خواهیم معامله اش کنیم؟
مگر خدا فرزند ماست که امر و نهی اش کنیم و خواستار اجابت سریع خواسته مان باشیم؟
مگر خدا بازیچه ی امیال و شهوت نفسانی ماست که هرکاری دل مان خواست انجام دهیم و سپس بگوییم خدا
توبه کنندگان را دوست دارد؟
.
.
.
بَلِ الانسان عَلی نَفسه بَصیرَة.
شان خدای ما کجاست و شان خود ما کجا؟
می گویند الاسلام هو التسلیم. آیا تسلیم شده ایم؟ آیا اسلام آورده ایم؟...
خدایا مرا بپذیر... با تمام وجود...

وبعهد الله اوفوا

asre-zohour — Wed, 04 Mar 2009 18:12:18 GMT

عهدی که بسته بودیم....

* جای نگرانی نیست...

انقلاب اسلامی را باید در موزه ها پیدا کرد

asre-zohour — Tue, 10 Feb 2009 16:00:18 GMT

این روزها سخن از رشادت و ایمان های راسخ جوانانی هست که پا به میدان استبداد و استکبار گذاشتند و توانستند به رهبری و جهت دهی کسی که نافذ سخن حقیقت اهل بیت بود،کشورمان ایران را از چنگ عشرت طلبان رها سازند.

در این میان بد نیست از کسانی یاد کنیم که امروزه برای رسیدن به اهداف خود در عرصه اجتماع و بین الملل از هر شکوه و گلایه ای باز نمی مانند و برای اینکه ایدئولوژی شان برحسب زمان و مکان پیش رود،پی در پی شلوار خود را عوض می کنند ودر این راه از هیچ کسی ابایی ندارند.اینان همان کسانی هستند که در بعضی نهادها و سازمان ها آن ارزش های اصیل و یادگار انقلاب را فراموش کرده و به باد مسخره گرفته اند.اینان همان کسانی هستند که می گویند انقلاب را باید در موزه ها پیدا کرد.اینان در کشورمان همانند الگو از فرهنگ لیبرال سرمایه داری جاهایی که با فاز فکری آنان همخوانی نداشته باشد،اره می کنند.اینان همانانی هستند که امام خمینی در سال 42 به آنان فرمود که:سربازان من در گهواره ها هستند.

اینان می خواهند با جهت دهی به افکار عمومی به مردم وانمود کنند که امام خمینی یک عاشق بود و عده ای هم طرفدار این عاشق.دوره جمهوری فضیلت،دوره ریاضت و سختی،دوره شعار و سنت گرایی، دوره احساس رب النوعی،دروه احساس رسالت،دروه برگزیده گی از طرف خدا،دوره کاریزماتیک و نخبه گرایی (1)،دوره خاطرات مرده و نوستالوژی...همه و همه به پایان رسید.

به تعبیر قرآن کسانی که گفتند:« یَمنٌونَ عَلَیکَ اَن اَسلَموا قل لَا تَمنٌوا عَلَیٌ اِسلامَکم بَلِ الله یَمنٌ عََلَیکَم اَن هَدئکم لِلایمانِ اِن کنتم صادقینَ.ما که ایمان و اسلام آوردیم و خداوند در جواب می فرماید:شما منت نگذارید بلکه خدا بر شما منت گذاشت. آیه17 سوره حجرات» یا در جای دیگری:«اِن تَنصروا الله یَنصرکم.خدا را یاری کنید تا خدا شما را یاری کند.آیه7 سوره محمد».اینان همان کسانی هستند که با کوته فکری خود به این نتیجه می رسند که خداوند معطل یاری آنهاست و تحلیل واحد و نتیجه گیری سطحی که می کنند این است که اگر روزی کنار بکشند،ارزش های دین اسلام و انبیا از بین می رود،در حالی که اینان در برهوت فکری و باور سطحی خودشان ندانستند که این فرصتی است در دورانی از تاریخ،که نصیب عده ای از افراد می شود.

ما نباید از خداوند طلبکار باشیم در حالی که این انقلاب نوعی فرصت و نعمت تلقی می شود.فراتر از اینها کم نبودند افرادی که گفتند امام دنبال خشونت و جنگ است،می توان رویه ی اصلاحات را به کار برد یا چرا انقلاب؟شرایط را مهیا کنیم برای زمینه ی ظهور(2).در حالی که منظور امام از انقلاب اسلامی جهاد اکبر بود،فزصتی دوباره برای احیای شرف و انسانیت فراموش شده...

امام معمای مبهم سکولارها را که فضیلت شخصی را رذیلت جمعی و رذیلت شخصی را فضیلت جمعی می پنداشتند(کتاب شهریار ماکیاولی:اخلاق زندگی شخصی نه تنها مغایر با حکومت است بلکه ضد حکومت است.) را حل کرد.ایشان تلنگری به اذهان خفته زدند و نشان دادند که این طور نیست که مفاهیم اسلامی بدون تعمد و اتفاقی کیفیت انقلابی پیدا کرده باشند،بلکه آموزه های دینی در در ذات خود سیاست و انقلابی و عدالت طلبند و لازم نیست که دین را سیاسی و حکومتی کرد.

ایشان برای حکومت کردن نشان دادند که از چه راه هایی نباید رفت و آموخت که دین و حکومت دینی ،وجودش همان ماهیتش است اگر ماهیتش عوض شود دیگر دین و حکومت دینی نیست و فهماند که از دین هر قرائتی نمیتوان بدست آورد،نه قرائت لیبرالی نه قرائت مارکسیستی...چرا که اینها قرائت و برداشت از دین نیست بلکه تحریف دین است و فارغ از نگاه های شعاری نسبت به دین با راه انقلاب یاد آوری کرد که دین فرضیه ای بین فرضیه ها نیست بلکه ایده ای است که باید با آن زیست و با آن از دنیا رفت.

وشاید این جواب در خوری باشد برای تئوری نیکی کدی (3):(او بر نقش نوسازی شتابان در بروز انقلاب ایران تاکید دارد.کدی می گوید:مدرنیزاسیون موجب تغییر هنجارهای سنتی و ایستای ایران شد و به تبع، جامعه با این روند واکنش را به صورت انقلاب نشان دادند اما نکته جالب اینجاست که او اشاره می کند.چرا اساسا بسیاری از کشورهای در حال گذر که دارای ساختار سنتی و قدیمی بودند مانند ترکیه و چین و اندونزی و مالزی و..با اجرای سیاست نوسازی شتابان با انقلاب مواجه نگشتند؟)

خلاصه کلام اینکه امام صادقانه و عارفانه نشان داد که دلیل پیروزی انقلاب ما این بود که بر خشت دین و ایمان راسخ بنا بود و برای اینکه نگذاریم ریشه آن با بن بست اندیشه ها و جریان های وارداتی و مادی و غیر مذهبی رو به زوال رود(همانطور که ریشه انقلاب پیامبری که حکومت اسلامی بود تبدیل به حکومت تبدیل به حکومت معاویه ای شد و با نام دین و به عنوان ابزار کشور اداره می شد.)می بایست با شناخت شرایط و موقعیت ها و خود آگاهی اجتماعی همچنان راه را باید ادامه داد.

چرا که انقلابی ماندن سختر از انقلاب کردن است...

پی نوشت(1):(ماکس وبر می گوید:انقلابها در گذار از جامعه سنتی به قانونی پیش می آیند به این معنا که چون جامعه به خلاء معنا دچار می شود واکنش انقلابی به صورت کاریزماتیک از خود نشان می دهد.).کاریزماتیک از لحاظ غرب نوعی نخبه غیر عقلی است و دید غرب نسبت به آن منفی است.اینان امام خميني و حتي اهل بيت را نخبه كاريزما مي نامند.در حالی که ما با این مخالفیم.

چراکه ما در جهان افراد کاریزمای خیلی بالایی داشتیم که نه تنها هیچ تاثیری بر روی افراد نداشتند بلکه نابود هم شدند.همچنین در روایات ذکر شده کسی که در مشیت الهی فانی شود خدواند دیگران را تابع او خواهد کرد،خداوند به زبان او سخن خواهد گرفت،اراده و عزم او خدایی می شود.

پی نوشت(2):انجمن حجتیه در زمان پهلوی همکاری نزدیکی با ساواک داشتند.به نقل از کتاب "جریان شناسی انجمن حجتیه از سید ضیاء الدین علیا نسب و سلمان علوی نیک"

پی نوشت(3):به نقل از کتاب"تئوری های انقلاب و انقلاب اسلامی ایران از غلامرضا بصیرنیا"

آیا ما زنان خود مقصریم؟

asre-zohour — Mon, 22 Dec 2008 19:04:18 GMT

پرده اول:کفشت مارکش چیه؟نایک؟ آدیداس؟ دیزل؟..میای غذا بریم فست فود..عصری هم کافی شاپ

واسه مهمونی فردا چی می پوشی؟ کدوم آرایشگاه موهاتو کوپ می زنی؟ مدلش چیه؟رپ،هوی متال

این کرمی که زدی به صورتت مارکش چیه؟اودورا،سلامی، نیوا و.. ازپاساژ میرداماد خریدی؟...

پرده دوم:اولین معیارتون برای یک زندگی مشترک چیه؟

_ اصلا دوست ندارم همسرم بیرون کار کنه..دخترای امروزی حالت پسرونه دارن..ادای پسرها رو در

میارن..دوست ندارم زنم بیرون خونه بمونه..فقط واسه من باشه..مال من..منو به دوستاش ترجیح

بده..همین.

پرده سوم:چه دلیلی باعث می شود که معیار پسران امروزی به موارد بالا برگردد؟

آیا ما زنان خود مقصریم؟

پرده چهارم: زنی که هنوز در جستجوی هویت گمشده خویش است..

زنی که هنوز سطح دلبستگی ها و آرمان هایش به درجه بالای معرفت ارتقا نیافته..

زنی که هنوز در "زمره بیداران"(1) امام صادق(ع) راه نیافته..

زنی که هنوز عمق معنای این آیه را درک نکرده:«عَنِ اللَغوِ المعرِضونَ»

و زنی که هنوز ندانسته و نفهمیده که«یَا الیٌها الَذینَ اَمَنوا عَلَیکم اَنفسَکم» ،مهندسی وجودی زن..

پرده پنجم: اساس برخورد و تعامل اجتماعی یک زن در قبال تمام مسئولیت ها و اهدافی که در پیش

دارد،از روح تربیت وجودی او ناشی می شود.به عبارتی تربیت زن در نقطه اول مدار زندگی قرار

می گیرد.

مادری که فرزند خود را با نکته ها و گفته های با ارزش به آغوش اجتماع می فرستت، و همچنان زنی

است که در بیرون از چارچوب خانه با قبول نقش های مختلف در جامعه ،در تلاش و تکاپوست برای

اهداف گونه گون ومقدس.

پس با این حساب می توان این نکته را هم یاد آور شد که(صلاح و فساد یک جامعه از صلاح و فساد

زنان در آن جامعه سرچشمه می گیرد.)

یعنی دو جبهه کاملا متفاوت و متمایز از هم.یکی کمین گاه دشنه ها و دختران شیطان،جایی که پر از

شرارت و فساد است، در مقابل زنان پاک و پارسا که خواهران فرشتگانند.حتی پیامبر بزرگوار نسبت به

خطرهای دختران شیطان هشدار داده اند و در آخرین سفر حج خود هنگامی که در صحرای عرفات

سخنرانی می کردند از زنانی که فرشتگان زمین اند به عنوان «امانت های خدواند» یاد کردند و به همه

سفارش کردند که با "امانت های خداوند"(2) به خوبی رفتار کنید.

از اینجاست که می توان به چرایی عدم توفیق حرکتهای مقطعی و مختصر چه در محدوده مادی و چه

در محدوده معنوی یک جامعه پی برد.شاه کلید رمز ماندگاری یک جامعه به دست زنان پاک و با تقوای

آن جامعه است.

پرده ششم:با نگاهی به گذشته و عرصه تاریخ با شیر زنانی روبرو می شویم که:

همانند آسیه،یکتا پرستی را به زندگی در کاخ پر از مکنت ترجیح داد.

همانند مریم،تنها زنی که شبانه روز در معبد به عبادت پرداخت،«یا مَریَم اقنتی لِرَبٌک و اسجدی و ارکعی

مع الراکعین »چنان که شایسته غذای بهشتی شد و از زکریای پیامبر پیشی گرفت و روزه خود را در برابر

ادعاداران نشکست..

همانند خدیجه،ثروت را در راه اسلام به زیر پای محمد گذاشت و دربرابر کفار،مقابل محمد امین ایستاد و

سنگ ها را به سینه جان خرید..

همانند فاطمه،یگانه دخت محمد(ص)،که فرمود:فاطمه،فاطمه نامیده شده به جهت این که شیعیانش از

آتش جدا شده اند و علم لدنی ایشان را ستودند و فرمودند:«خذوا کلٌ دینکم عَنِ الزٌهرا؛ همه دینتان را از

زهرا بگیرید»..

و همانند زینب و زنان حماسه ساز عاشورا که شعار«یالثارات الحسین» را سر دادند و با ایمان راسخ

گفتند:(ما چیزی را که در راه خدا داداه ایم پس نمی گیریم)..

پرده هفتم:اینان که بوده اند؟همان امانت های خداوند یا حماسه سازان بی ادعای تاریخ..

اینان نه تنها ارزش واقعی یک زن را شناختند بلکه نشان دادند که حریم یک زن برای همیشه اجازه ورود

می خواهد.

پی نوشت:

(1):امام صادق: کسی که با مراقبت قلب خود را از غفلت نگه دارد و نفسش را با نظارت از شهوت حفظ نماید و عقل خود را با کسب آگاهی از جهل مصون دارد؛در زمره بیداران است.

(2):"زندگانی حضرت محمد" از رسولی محلاتی.

(3):من با دنیای مردها کاری ندارم،خواهشا برداشت های غیرمتعارف نکنید.حرفهای دلم بود که غوغا کرده بود...همین.